Wil ik best boven mijn bed...Adrian Loos Lust 1981
donderdag 16 april 2009
Breien is in.
Breien is terug helemaal hip. Vrouwen nemen massaal terug de breinaalden tussen de vingers, en ook naaiwinkeltjes doen gouden zaken met de verkoop van allerlei extravagante kleuren breigaren. Zelfs de kunstwereld waagt de sprong, zij het op een erg eigenzinnige wijze.
Bij breigoedjes denken we instinctief aan mooie truien, sjaals, handschoenen, mutsen en warme sokken. De kunstwereld plaatse de rage nu in een ander daglicht, door met de aloude bezigheidstherapie allerlei organen na te maken.
Bij breigoedjes denken we instinctief aan mooie truien, sjaals, handschoenen, mutsen en warme sokken. De kunstwereld plaatse de rage nu in een ander daglicht, door met de aloude bezigheidstherapie allerlei organen na te maken.
Een gebreide vagina van Jimini Hignett. Foto NRC Handelsblad
Ook het 'breiwerk' op de onderzste foto is van J.H.
Een Amerikaanse studente geneeskunde was zo geïntrigeerd door de hersenen, dat ze maar besloot een waarheidsgetrouwe, gebreide versie na te maken. De Nederlands Jimini Hignett was dan weer zo aangedaan door anorexia, dat ze maar meteen een skelet begon te breien.
Ondertussen zijn er al allerlei Amerikaanse websites, waarop vrouwen hun creaties tonen, advies geven en prangende vragen stellen. Op de verschillende sites kan je ook patronen vinden voor een lever, vagina of anus waarheidsgetrouw na te maken. Bij de beschrijving staan zelfs kleursuggesties om de organen dat tikje extra te geven.
Een Amerikaanse studente geneeskunde was zo geïntrigeerd door de hersenen, dat ze maar besloot een waarheidsgetrouwe, gebreide versie na te maken. De Nederlands Jimini Hignett was dan weer zo aangedaan door anorexia, dat ze maar meteen een skelet begon te breien.
Ondertussen zijn er al allerlei Amerikaanse websites, waarop vrouwen hun creaties tonen, advies geven en prangende vragen stellen. Op de verschillende sites kan je ook patronen vinden voor een lever, vagina of anus waarheidsgetrouw na te maken. Bij de beschrijving staan zelfs kleursuggesties om de organen dat tikje extra te geven.
woensdag 15 april 2009
Toots Thielemans opnieuw publiekstrekker Jazz Middelheim
Jean Baptiste Frédéric Isidor (Toots) baron Thielemans (Brussel, 29 april 1922) is een Belgisch jazzmuzikant.
Hij heeft samengewerkt met onder anderen Benny Goodman, Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Jaco Pastorius, Pat Metheny, Billy Joel en Paul Simon
De musicus is in 2001 door Koning Albert II tot baron verheven.
Aan Thielemans werd een hoge Amerikaanse onderscheiding, de National Endowment for the Arts de NEA Jazz Master 2009 toegekend.
Aan Thielemans werd een hoge Amerikaanse onderscheiding, de National Endowment for the Arts de NEA Jazz Master 2009 toegekend.
.
Toots is bijna 87 jaar.
dinsdag 14 april 2009
Poëziewedstrijd
OOSTENDE - De stad Oostende organiseert dit jaar voor de zesde maal een poëziewedstrijd. De eerste prijs bedraagt 2.500 euro, de tweede en derde prijs bedragen respectievelijk 1.250 en 625 euro. Info: 059-56.20.16. (dji)
maandag 13 april 2009
Zomaar wat bezigheidstherapie
Gimycko zei...
Mannen, die in de Colruyt over de kaas gebogen staan met een GSM en vragen aan hun vrouw welke soort kaas ze alweer moesten meebrengen, zijn watjes. Daarom (nog eens) dit gedicht van mij :
Mannen, die in de Colruyt over de kaas gebogen staan met een GSM en vragen aan hun vrouw welke soort kaas ze alweer moesten meebrengen, zijn watjes. Daarom (nog eens) dit gedicht van mij :
Cave-men
We are still living
Without a Cellular Phone
AndWe still find our way
Without GPS
We are Cave-Men
And they love us for it !
(Dus, tijd voor het M!LF)
Vind je nu echt dat M!LF een tof programma?
Mannen!
En btw ik hou niet van vrouwen met een GMS die aan de kassa nog even terug moeten want manlief belt dat ze nog een zak zuurtjes moet meebrengen.
PS: nog 2 Aaarghjes op Intra Muros voor jou!
zondag 12 april 2009
Britse hoofdstad Londen
Britse hoofdstad Londen ?!Ruim honderdduizend mensen hebben in de Britse hoofdstad Londen gemanifesteerd tegen het offensief van het Sri Lankaanse leger tegen de Tamil Tijgers.
(belga/edp) 11/04/2009
zaterdag 11 april 2009
Gelukkig Pasen.
Klik nog maar eens, zo wondermooi!De link opent niet altijd , probeer bij 'Vrolijk Pasen' van 10/04 of op 'Intra Muros'
Boeketje
Winkelketen Kruidvat haalt op vraag van politie en gerecht alle condooms van het huismerk onmiddellijk uit de rekken omdat de kwaliteit van de rubbertjes niet gegarandeerd kan worden. De federale politie viel vrijdag binnen op de hoofdzetel van Kruidvat, langs de Antwerpse Meir. Volgens Kruidvat is er niets mis met de condooms, maar voldoet de verpakking blijkbaar niet. (belga/vsv)
11/04/09 11u02
11/04/09 11u02
vrijdag 10 april 2009
Belmondo viert verjaardag in Oostende
Jean-Paul Belmondo vierde gisteren zijn 76ste verjaardag in het Italiaanse restaurant Marina langs de Albert I-promenade aan de zeedijk in Oostende. De Franse steracteur was vergezeld van Barbara Gandolfi (33), het Vlaamse Playboymodel met wie Belmondo 'heel close' is. De twee leerden elkaar afgelopen zomer kennen aan de Franse Azurenkust. Samen prijkten ze op de cover van Paris Match. In de roddelblaadjes wordt druk gespeculeerd over hun relatie. Ook begin vorige maand waren Belmondo en zijn vriendin al in hetzelfde restaurant gesignaleerd.
If I had a rich man...
Het Amerikaanse bouwbedrijf Sullivan Construction in Bedford, New Hampshire heeft een jarenlange reputatie op het vlak van huizen bouwen, maar breidt nu zijn activiteiten uit naar... hondenhuisjes.De firma krijgt naar eigen zeggen steeds vaker de vraag om in de tuin ook een optrekje neer te zetten voor de keffer des huizes. En dus zet Sullivan sinds kort ook Doggy Dream Homes. De muren en de vloer zijn gemaakt van onderhoudsvriendelijke kunststof en je kan zelfs satelliet- of kabeltelevisie laten installeren. En als je echt houdt van je huisdier, leg je natuurlijk ook een zwembadje aan. Offertes beginnen vanaf 5.700 euro. (bf)
Money, money, money...
TBC
Er lopen opnieuw besmette asielzoekers met tbc rond in België. Enkele jaren geleden nam de overheid daartegen maatregelen en werden de patiënten geïsoleerd. Intussen zijn die maatregelen weer opgeheven, met als gevolg een regelrechte bedreiging voor de volksgezondheid, meldt De Artsenkrant.MerksplasHet Sint-Elisabethziekenhuis van Turnhout, dat niet ver ligt van het asielcentrum van Merksplas, krijgt regelmatig patiënten doorverwezen met vermoedelijke tbc. Patiënten die positief testten, werden vroeger door het asielcentrum geïsoleerd door ze op de medische dienst van de gevangenis van Brugge onder te brengen. Maar dat is al een hele tijd niet meer het geval.Patiënt vrij"Vanaf het moment dat de diagnose van besmettelijke tbc vastligt, komt de patiënt, die tot dan toe streng bewaakt werd, vrij", zegt de Turnhoutse longarts Peter Driesen. "Dat is vorige week nog eens gebeurd in ons ziekenhuis. Die patiënt werd in Antwerpen teruggevonden en daarna gehospitaliseerd in het Sint-Vincentius Ziekenhuis. En vandaar is hij opnieuw gevlucht."De overheid zit erbij en kijkt ernaar, stelt Driesen vast. "Iedereen wijst naar iedereen en niemand neemt een beslissing." Deze mensen worden ook niet opgevolgd, terwijl ze nochtans zeer besmettelijk zijn, aldus De Artsenkrant. (belga/gb)
10/04/09 00u02
10/04/09 00u02
Wie neemt daarvoor de verantwoordelijkheid op zich?
Superleuk!
http://www.broenink-art.nl/maukie2.swf
Klik en dan met je 'muis' overal over het poesje bewegen!
Mooi en plezant...
Klik en dan met je 'muis' overal over het poesje bewegen!
Mooi en plezant...
Vrolijk Pasen
http://www.jacquielawson.com/viewcard.asp?code=1455408394033&source=jl999
Klik op de link en geniet... prachtig.
Dankjewel Bea.
Klik op de link en geniet... prachtig.
Dankjewel Bea.
donderdag 9 april 2009
The king
.
Waarom weet ik niet maar dit liedje speelt voortdurend in mijn hoofd.
Ook Antony H. and... zie 02/04 jl. blijft me gezelschap houden!
Om de 28 jaar
Joden zegenen massaal de zon
Overal ter wereld vieren joden vandaag het feest voor Birkat Hachama, de zegening van de zon en de hernieuwing van de schepping. Vandaag staat de zon op precies dezelfde plek als toen God de wereld schiep, en dat gebeurt maar eens om de 28 jaar.
Overal ter wereld vieren joden vandaag het feest voor Birkat Hachama, de zegening van de zon en de hernieuwing van de schepping. Vandaag staat de zon op precies dezelfde plek als toen God de wereld schiep, en dat gebeurt maar eens om de 28 jaar.
woensdag 8 april 2009
Koen Fillet postte in 2006
Oostende
Oostende, zondige stad. En ik heb me verdomme laten verleiden. Twee garnaalkroketten in Fort Napoleon, luttele dagen voor de marathon van New York. Ik vrees dat me dat zwaar aangerekend zal worden. Morgen lood in de benen. Als het geen pijpenstelen regent ga ik nog eens van Brussel naar huis fietsen.We waren aan de zee voor Roger Raveel en James Ensor. Twee keer grote kunst die me doet glimlachen. Raveel wordt geëerd met een tentoonstelling omdat hij 85 wordt, Ensor zijn huis wou ik al heel lang eens zien.
Er hangt geen enkele autenthieke Ensor, alleen reproducties, maar ik ben toch blij dat we er geweest zijn. Het schelpenwinkeltje van zijn oom op het gelijkvloers, het dodenmasker en het schilderspallet, de piano en het pedaalorgeltje* (Ensor componeerde ook, hij heeft Satie-achtige pianoriedeltjes geschreven), de reusachtige "Intrede van Christus in Brussel" die zo groot is dat ze het balkon hebben moeten afbreken toen het schilderij het huis uit moest. En het geurt er bijzonder. Ik weet niet wat dat is. Oude meubels en boenwas? Stoffige tapijten? Schimmel? Laat me de geur omschrijven als authentiek
Qua Raveel hebben we het schilderij gezien met de vermoedelijk langste titel uit de kunstgeschiedenis: "Een mens ten voeten uit, in vrijheid gevangen gevoelens, wiskundig betekend, krachtig machteloos, rijk in schamelheid, tijdelijk voor eeuwig geboren, roepend naar verzadiging in de leegte". De aandachtige toeschouwer zal opmerken dat Roger Raveel zo'n lange titel blijkbaar ook wat overdreven vond, en één lettertje bespaard heeft.(*) Pedaalorgel, dat ik daar nog niet aan gedacht heb als alternatieve trainingsmethode.
Oostende, zondige stad. En ik heb me verdomme laten verleiden. Twee garnaalkroketten in Fort Napoleon, luttele dagen voor de marathon van New York. Ik vrees dat me dat zwaar aangerekend zal worden. Morgen lood in de benen. Als het geen pijpenstelen regent ga ik nog eens van Brussel naar huis fietsen.We waren aan de zee voor Roger Raveel en James Ensor. Twee keer grote kunst die me doet glimlachen. Raveel wordt geëerd met een tentoonstelling omdat hij 85 wordt, Ensor zijn huis wou ik al heel lang eens zien.
Er hangt geen enkele autenthieke Ensor, alleen reproducties, maar ik ben toch blij dat we er geweest zijn. Het schelpenwinkeltje van zijn oom op het gelijkvloers, het dodenmasker en het schilderspallet, de piano en het pedaalorgeltje* (Ensor componeerde ook, hij heeft Satie-achtige pianoriedeltjes geschreven), de reusachtige "Intrede van Christus in Brussel" die zo groot is dat ze het balkon hebben moeten afbreken toen het schilderij het huis uit moest. En het geurt er bijzonder. Ik weet niet wat dat is. Oude meubels en boenwas? Stoffige tapijten? Schimmel? Laat me de geur omschrijven als authentiek
Qua Raveel hebben we het schilderij gezien met de vermoedelijk langste titel uit de kunstgeschiedenis: "Een mens ten voeten uit, in vrijheid gevangen gevoelens, wiskundig betekend, krachtig machteloos, rijk in schamelheid, tijdelijk voor eeuwig geboren, roepend naar verzadiging in de leegte". De aandachtige toeschouwer zal opmerken dat Roger Raveel zo'n lange titel blijkbaar ook wat overdreven vond, en één lettertje bespaard heeft.(*) Pedaalorgel, dat ik daar nog niet aan gedacht heb als alternatieve trainingsmethode.
Internationaal
Zicht op Oostende gevonden op een buitenlandse* blog... *Vermoedelijk uit Nederland of Friesland...
dinsdag 7 april 2009
O dierbaar België 2. Op Intra Muros vind je 1.
Ruim 200 sans-papiers houden hongerstaking in Brusselse Begijnhofkerk
Daar gaan we weer...
maandag 6 april 2009
Running greyhounds
Original Bronze.
Made by Neil Campbell.(America)
You could buy this one,
mail your offer to hdw_advies@wxs.nl
.
Uniek prachtig bronzen beeld
"rennende windhonden".
130 katten
Can you imagine about 130 cats in a one small Moscow flat? If you can’t, then watch the pictures.
The flat’s owner says, that she loves homeless pets and simply wants to help them.
Echt waar, die mevrouw heeft 130 katten in een klein appartementje, het is er zéér proper, de katten zien er welvarend uit... je kunt natuurlijk op foto niets ruiken!
The Stranger
Illustraties: bovenaan terracotta leger, onderaan terracotta paarden. (China)
Proloog
Wat doet mijn naam ertoe? Ik ben ik. Ooit ouder en jonger geweest. Ik zal gaan waar dichters niet durven te treden; de doodskist van de nacht sluit zich rond de randen van mijn hart.
Weet jij nog waar en hoe het duister valt over dromen? Ze kent geen spijt of medelijden maar enkel honger. Boven alles is er dat gevoel dat zich opdringt; in mij huist leegte.
Wie ooit krom in de ogen heeft gekeken,van die zwerver op de grond, heeft mij gezien.
Voyaga: Het Begin
Dagenlang ben ik bezig geweest, heb afscheid genomen van alles en iedereen; halfnaakt hebben ze voor me gestaan en eerst de ene wang en dan de andere gekust. Geluk gewenst stilzwijgend, mijn moeder gecondoleerd.
Ze was in zwart ook al droeg ze rood. Van betraande ogen. Teveel heb ik er gezien die dag; die mijn vertrek niet opmerkten.
Ik ging als een vreemdeling in de koude vroege ochtend, er stonden nog wat sterren; maar ze gingen al bijna liggen. Ik was dolende in een land dat niet de mijne is; jarenlang zijn er tussen zon en aarde al geen nomaden meer geweest.
Niet langer omhangen met de rauwe korsten van mijn melaatse stilte begaf ik mij opnieuw tussen de mensen. Ze staarden naar mijn rattenkop en slingerden ernaar met scheldwoorden;
duizend punten wie raakt. Iemand juichte, ik deed alsof ik niet bestond; keerde ze mijn rug toe en ging naar een land dat alleen nog maar in vage herinneringen leeft.
Volgens mij ben ik er geboren. Ooit eens, toen de aarde werd geschapen en er enkel duisternis bestond; jukbeenderen van de nacht gelikt werden door het gejank van een zwerfhond.
Zo eenzaam heb ik mij nog nooit gevoeld, maar ik ben dan ook nooit een hond of een mens geweest.
Misschien komt die dag nog.Tot dan zal ik me schuilhouden in de goot als een zwerver.
Netjes woorden stamelen wanneer men me aanziet voor dakloze en me muntjes toewerpen; zoals het hoort. Tenminste tot ik aankom in het land dat me eens beloofd werd toen ik zeven was, in een reisadvertentie; misschien geloofde ik toen nog in sprookjes voor het slapen.
Ik weet het niet meer zeker, maar het verbaasde me dat er daar vogels waren, groter dan ikzelf.
Ik at uit kranten, stouwde me vol met beurskoersmac ‘n cheeseen andere Amerikaanse
vethapcrap.
Snoof me naar de kanker met kredietcrisis cocaine, vol glasvezels en ander soort ongein.
Normaal zou ik er dood aan zijn gegaan, maar een mens leert zichzelf kennen als hij nergens meer heen kan behalve zichzelf, om achter te verschuilen.
Ik spoot me vol met waardeloze dollars, kreeg spontaan een maagkrach achter de kiezen; had beter moeten weten. Ik dacht aan scheurbuik of andere middeleeuwse ziektes waar mensen dood van gaan. Waarom niet, ik leefde immers ongezond. Voelde me net een huisvrouw aan de crystal meth, lag te weken in mijn lichaam. Het viel uit elkaar, toen mijn tanden uit mijn bek kruimelden wist ik het zeker; ik ga dood in een land waar ik niet sterven wil.
En de winter was al gekomen. Die nacht, ik ging slapen en bloedde bijna dood, merkte het pas de volgende ochtend. Mijn kussen kleverig van bloed en hersens.
Ik ben altijd kerngezond geweest, behalve dit jaar. Ik zag er niet uit en voelde me nog erger. Mensen die me een maand niet gezien hadden begonnen al met liegen: “Wat zie je er goed uit!” En ik wist dat ze logen uit medelijden. Het was alsof mijn lichaam uit me weg wilde lopen, hier wilde blijven en dat liet weten. Maar in feite was ik al jaren dood aan het bloeden. Het seizoen van naaldbomen en liefde voor mensen waar je de rest van het jaar niet meer naar omkijkt was slecht voor mij; ik bloedde nooit in de zomer.
Ik moest weg, had al jaren weg moeten zijn, maar kon geen land vinden dat me wilde hebben. Want ik was anders en alles dat anders is, is hetzelfde; gevaarlijk. Er sijpelde bloed door mijn aderen dat met twee aardes wilde vermengen.
Maar ik erkende geen van beide chromosoomplaneten en waande me daarom vrij om te gaan en staan waar ik kwam.
‘Je hebt geen half maar dubbelbloed,’ spraken idioten tegen mij. Ze wisten blijkbaar niet waar ze over logen en hadden vast geen oorlog meegemaakt. Wie niet puur is, sterft als eerste.
Ik ben al zo vaak geëxecuteerd. Ik ben nooit welkom geweest in het land waar ik niet thuishoorde, er klonk geen roep uit mijn vaderaarde en ik keerde hem mijn ogen toe, de rug is enkel voor verraders. Zelfs in het land van mijn barensweeën was ik een vreemdeling.
Met niet eens een stukje steen om op te staan.
Voyaga: Shanghaise Nachten
Het was zoals ik had verwacht dat China zou zijn, als ik er ooit zou aankomen.
Gigantisch leeg. Er paradeerden wel wat mensen maar die waren hoofdzakelijk voor de sier, net als de muurschilderingen werd ik aangestaard alsof ikeen rat was op sterk water.
Wat doet mijn naam ertoe? Ik ben ik. Ooit ouder en jonger geweest. Ik zal gaan waar dichters niet durven te treden; de doodskist van de nacht sluit zich rond de randen van mijn hart.
Weet jij nog waar en hoe het duister valt over dromen? Ze kent geen spijt of medelijden maar enkel honger. Boven alles is er dat gevoel dat zich opdringt; in mij huist leegte.
Wie ooit krom in de ogen heeft gekeken,van die zwerver op de grond, heeft mij gezien.
Voyaga: Het Begin
Dagenlang ben ik bezig geweest, heb afscheid genomen van alles en iedereen; halfnaakt hebben ze voor me gestaan en eerst de ene wang en dan de andere gekust. Geluk gewenst stilzwijgend, mijn moeder gecondoleerd.
Ze was in zwart ook al droeg ze rood. Van betraande ogen. Teveel heb ik er gezien die dag; die mijn vertrek niet opmerkten.
Ik ging als een vreemdeling in de koude vroege ochtend, er stonden nog wat sterren; maar ze gingen al bijna liggen. Ik was dolende in een land dat niet de mijne is; jarenlang zijn er tussen zon en aarde al geen nomaden meer geweest.
Niet langer omhangen met de rauwe korsten van mijn melaatse stilte begaf ik mij opnieuw tussen de mensen. Ze staarden naar mijn rattenkop en slingerden ernaar met scheldwoorden;
duizend punten wie raakt. Iemand juichte, ik deed alsof ik niet bestond; keerde ze mijn rug toe en ging naar een land dat alleen nog maar in vage herinneringen leeft.
Volgens mij ben ik er geboren. Ooit eens, toen de aarde werd geschapen en er enkel duisternis bestond; jukbeenderen van de nacht gelikt werden door het gejank van een zwerfhond.
Zo eenzaam heb ik mij nog nooit gevoeld, maar ik ben dan ook nooit een hond of een mens geweest.
Misschien komt die dag nog.Tot dan zal ik me schuilhouden in de goot als een zwerver.
Netjes woorden stamelen wanneer men me aanziet voor dakloze en me muntjes toewerpen; zoals het hoort. Tenminste tot ik aankom in het land dat me eens beloofd werd toen ik zeven was, in een reisadvertentie; misschien geloofde ik toen nog in sprookjes voor het slapen.
Ik weet het niet meer zeker, maar het verbaasde me dat er daar vogels waren, groter dan ikzelf.
Ik at uit kranten, stouwde me vol met beurskoersmac ‘n cheeseen andere Amerikaanse
vethapcrap.
Snoof me naar de kanker met kredietcrisis cocaine, vol glasvezels en ander soort ongein.
Normaal zou ik er dood aan zijn gegaan, maar een mens leert zichzelf kennen als hij nergens meer heen kan behalve zichzelf, om achter te verschuilen.
Ik spoot me vol met waardeloze dollars, kreeg spontaan een maagkrach achter de kiezen; had beter moeten weten. Ik dacht aan scheurbuik of andere middeleeuwse ziektes waar mensen dood van gaan. Waarom niet, ik leefde immers ongezond. Voelde me net een huisvrouw aan de crystal meth, lag te weken in mijn lichaam. Het viel uit elkaar, toen mijn tanden uit mijn bek kruimelden wist ik het zeker; ik ga dood in een land waar ik niet sterven wil.
En de winter was al gekomen. Die nacht, ik ging slapen en bloedde bijna dood, merkte het pas de volgende ochtend. Mijn kussen kleverig van bloed en hersens.
Ik ben altijd kerngezond geweest, behalve dit jaar. Ik zag er niet uit en voelde me nog erger. Mensen die me een maand niet gezien hadden begonnen al met liegen: “Wat zie je er goed uit!” En ik wist dat ze logen uit medelijden. Het was alsof mijn lichaam uit me weg wilde lopen, hier wilde blijven en dat liet weten. Maar in feite was ik al jaren dood aan het bloeden. Het seizoen van naaldbomen en liefde voor mensen waar je de rest van het jaar niet meer naar omkijkt was slecht voor mij; ik bloedde nooit in de zomer.
Ik moest weg, had al jaren weg moeten zijn, maar kon geen land vinden dat me wilde hebben. Want ik was anders en alles dat anders is, is hetzelfde; gevaarlijk. Er sijpelde bloed door mijn aderen dat met twee aardes wilde vermengen.
Maar ik erkende geen van beide chromosoomplaneten en waande me daarom vrij om te gaan en staan waar ik kwam.
‘Je hebt geen half maar dubbelbloed,’ spraken idioten tegen mij. Ze wisten blijkbaar niet waar ze over logen en hadden vast geen oorlog meegemaakt. Wie niet puur is, sterft als eerste.
Ik ben al zo vaak geëxecuteerd. Ik ben nooit welkom geweest in het land waar ik niet thuishoorde, er klonk geen roep uit mijn vaderaarde en ik keerde hem mijn ogen toe, de rug is enkel voor verraders. Zelfs in het land van mijn barensweeën was ik een vreemdeling.
Met niet eens een stukje steen om op te staan.
Voyaga: Shanghaise Nachten
Het was zoals ik had verwacht dat China zou zijn, als ik er ooit zou aankomen.
Gigantisch leeg. Er paradeerden wel wat mensen maar die waren hoofdzakelijk voor de sier, net als de muurschilderingen werd ik aangestaard alsof ikeen rat was op sterk water.
Door nauwgetrokken spleetoogjes en opgewonden lachjes gevolgd.
Ik had niet willen luisteren, bevond me nu in een vijandig land van onbekende klanken en tekens. Ik dacht dat kunnen zeggen: ‘Ik ben in Shanghai en weet de weg’ pas na lange tijd zou gaan vervelen. In feite was ik al verdwaald voordat ik een voet aan land had gezet.
Want het Shanghai van Neptunus was het mijne niet. De geur van Shanghaise nacht sijpelde mijn aderen binnen en ik snoof haar in lijnen op. Haar exotische kronkelingen verdreven het gif uit mijn bloed. In dit land voelde ik me thuis, bijna. Zo’n gevoel dat past maar niet te plaatsen is,
een puzzelstukje dat niet in elkaar schuift, zonder wroeging van lucht. De stank van benzine en eeuwen verrotting deden me denken aan het oude China, vraag me ook niet waarom.
Mijn gedachten liepen dood in de benevelde steegjes van Parijs in het oosten waar geen stilte bestaat; en ook geen duister. Licht slaapt er nooit. De wereld mag dan verkouden in bed liggen, maar Shanghai is een terminale kankerpatiënt aan speed.
Het overviel me terwijl ik er het minst op voorbereid was. Plotseling waren er overal draken tussen de lakens, die vuren aanstaken in mijn hoofd. Ik werd verteerd door de ijzige sintels en vlammen van zweet die om me heen duizelden; ook hier was de winter doorgedrongen tot mijn botten.
Wederom was ik stervende in een land dat niet het mijne wilde zijn. Vanuit de straten stegen hymnen en gebeden op voor de stervenden. Ze drongen mijn hersenen binnen in stekende stromen; lieten een slijmerig spoor van verwoesting achter.
Ik verviel in hoestende stormen terug naar de staat van een kind; waar ik waande dat alles weer goed zou komen, zoals alleen een stervend kind dat kan.
Het kwam in een werveling van licht, ik zou noordwaarts trekken naar het hart van de vorst en hem neersteken in zijn Verboden Stad; verlammen met de heilige dood van martelaars en bedelmannen.
De stormen staken weer op en ik verschool me achter gesloten oogleden waar mijn ik stand zou houden en overwinnen. Later die week dwaalde ik door de met drakenschubben bedekte straten van Beijing als een geschopte hond met de staart tussen de benen.
De tijd verhing zich traag aan de laatste rafels nacht. In de vrieskou van Beijing begon ik een menselijkheid te ontwikkelen.En mijn taal schoot te kort voor wat ik zag;
Een bedelaar met twee afgekloven stompjes, massa’s leprozen zonder naam of gezicht.
Mijn broeders, mijn kinderen. Als een leeuw van steen ben ik gaan zitten op de hoek waar Gulou Dong Dajie, de werkelijkheid doorkruist en brulde mijn woede en verwarring uit over de straten. Ik verloor mijn grip op de tijd, slipte weg in een draaikolk van dagen. Voelde me als de zon die niet door de lagen van smog heen kon breken, een oude man in een wereld die al eeuwen niet meer op de zijne leek. Ik ben dan ook veel te laat geboren. Ik kleefde aan de versleten naden van de stad en bedelde om mist voor rond mijn ogen. Ik had teveel gezien dat nooit meer van mijn netvlies brand.
Miljarden mensen die zongen in een taal die ik nooit heb of zal verstaan. Hoe zalig moet het zijn om onwetend te blijven? Illusies. Een standbeeld van botten en prikkeldraad dat uiteenspatte voor mijn voeten, tot rook.
Explosies die de nacht in beweging zette. Niets werd ongeroerd gelaten; uiteenspattende fonteinen van vuur, bloemen van licht, regenboogsterren en gloeiende draken.
De straat droeg nog weken een rode mantel. Het roeren van de ondergaande zon, ik sloot mijn ogen voor zoveel schoonheid. Het was goed, altijd zo geweest.
Ik had niet willen luisteren, bevond me nu in een vijandig land van onbekende klanken en tekens. Ik dacht dat kunnen zeggen: ‘Ik ben in Shanghai en weet de weg’ pas na lange tijd zou gaan vervelen. In feite was ik al verdwaald voordat ik een voet aan land had gezet.
Want het Shanghai van Neptunus was het mijne niet. De geur van Shanghaise nacht sijpelde mijn aderen binnen en ik snoof haar in lijnen op. Haar exotische kronkelingen verdreven het gif uit mijn bloed. In dit land voelde ik me thuis, bijna. Zo’n gevoel dat past maar niet te plaatsen is,
een puzzelstukje dat niet in elkaar schuift, zonder wroeging van lucht. De stank van benzine en eeuwen verrotting deden me denken aan het oude China, vraag me ook niet waarom.
Mijn gedachten liepen dood in de benevelde steegjes van Parijs in het oosten waar geen stilte bestaat; en ook geen duister. Licht slaapt er nooit. De wereld mag dan verkouden in bed liggen, maar Shanghai is een terminale kankerpatiënt aan speed.
Het overviel me terwijl ik er het minst op voorbereid was. Plotseling waren er overal draken tussen de lakens, die vuren aanstaken in mijn hoofd. Ik werd verteerd door de ijzige sintels en vlammen van zweet die om me heen duizelden; ook hier was de winter doorgedrongen tot mijn botten.
Wederom was ik stervende in een land dat niet het mijne wilde zijn. Vanuit de straten stegen hymnen en gebeden op voor de stervenden. Ze drongen mijn hersenen binnen in stekende stromen; lieten een slijmerig spoor van verwoesting achter.
Ik verviel in hoestende stormen terug naar de staat van een kind; waar ik waande dat alles weer goed zou komen, zoals alleen een stervend kind dat kan.
Het kwam in een werveling van licht, ik zou noordwaarts trekken naar het hart van de vorst en hem neersteken in zijn Verboden Stad; verlammen met de heilige dood van martelaars en bedelmannen.
De stormen staken weer op en ik verschool me achter gesloten oogleden waar mijn ik stand zou houden en overwinnen. Later die week dwaalde ik door de met drakenschubben bedekte straten van Beijing als een geschopte hond met de staart tussen de benen.
De tijd verhing zich traag aan de laatste rafels nacht. In de vrieskou van Beijing begon ik een menselijkheid te ontwikkelen.En mijn taal schoot te kort voor wat ik zag;
Een bedelaar met twee afgekloven stompjes, massa’s leprozen zonder naam of gezicht.
Mijn broeders, mijn kinderen. Als een leeuw van steen ben ik gaan zitten op de hoek waar Gulou Dong Dajie, de werkelijkheid doorkruist en brulde mijn woede en verwarring uit over de straten. Ik verloor mijn grip op de tijd, slipte weg in een draaikolk van dagen. Voelde me als de zon die niet door de lagen van smog heen kon breken, een oude man in een wereld die al eeuwen niet meer op de zijne leek. Ik ben dan ook veel te laat geboren. Ik kleefde aan de versleten naden van de stad en bedelde om mist voor rond mijn ogen. Ik had teveel gezien dat nooit meer van mijn netvlies brand.
Miljarden mensen die zongen in een taal die ik nooit heb of zal verstaan. Hoe zalig moet het zijn om onwetend te blijven? Illusies. Een standbeeld van botten en prikkeldraad dat uiteenspatte voor mijn voeten, tot rook.
Explosies die de nacht in beweging zette. Niets werd ongeroerd gelaten; uiteenspattende fonteinen van vuur, bloemen van licht, regenboogsterren en gloeiende draken.
De straat droeg nog weken een rode mantel. Het roeren van de ondergaande zon, ik sloot mijn ogen voor zoveel schoonheid. Het was goed, altijd zo geweest.
.
Klik op de link 'dichter op weg naar meesterschap', daar vind je werken van 'onze' Simon, (The Stranger), van meetaf aan heb ik gezegd dat hij het zal maken. Lees bovenstaande en later zul je kunnen zeggen, "ik heb hem gelezen toen hij nog niet eens twintig was". Nu verblijft hij ergens in Australië op wereldreis, een jonge man die geniaal omgaat met taal, lees en bewonder.
Eventuele spellingsfouten zijn voor mijn rekening daar ik het overgeschreven heb van een mail vannacht toegekomen uit down under.
Welbesteed!
Een dronken Rus dacht even zijn perverse seksuele lusten te kunnen botvieren op een wasbeer, maar dat was buiten het grillige karakter van het diertje gerekend. De 44-jarige Alexander Kirilov was tijdens een weekend onder vrienden zo dronken dat hij met zijn broek tot op de knieën op de harige -maar duidelijk niet ongevaarlijke- wasbeer afstapte. "Toen ik de wasbeer zag, dacht ik even wat plezier te hebben", aldus Kirilov tegen een meer dan verwonderde spoedarts in een ziekenhuis in Moskou. Plastische chirurgen buigen zich momenteel over het zaakje, maar dat ziet er niet meteen goed uit voor Kirilov. "Mochten ze zijn geslachtsdeel kunnen recupereren hebben, zou alles nog wel klaar gekomen zijn. Maar het probleem is dat de wasbeer met de penis gaan lopen is, dus echt veel kunnen de chirurgen ook niet meer doen." (odbs)
06/04/09 12u37
06/04/09 12u37
zondag 5 april 2009
Anti-NAVO betoging
"Bijzonder gewelddadig"
Ongeveer 10.000 mensen betoogden vannamiddag in Straatsburg tegen de NAVO, zo heeft de plaatselijke prefectuur gemeld. Een duizendtal van hen is volgens de prefectuur "bijzonder gewelddadig". De organisatoren van de manifestatie spreken van 30.000 deelnemers.
IJzeren stavenGemaskerd en uitgerust met ijzeren staven, hebben zowat honderd Black Blocksmilitanten vernieligen aangericht en brand gesticht. Daarbij moesten een onbemande politiepost, een Ibis-hotel, een kapel, een apotheek maar ook de lege geouwen van de toeristische dienst nabij de grens en de Europabrug over de Rijn het ontgelden, zo stelden journalisten vast.
Ongeveer 7.000 andere betogers uit Duitsland werden in de Duitse grensstad Kehl door de Duitse ordediensten tegengehouden, voegt de prefectuur er in een mededeling aan toe.
De meeste betogers waren dus vreedzaam bezig, een 1000-tal amokmakers die er een hobby van gemaakt hebben om elke betoging te verstoren zorgden ervoor dat het geweld de bovenhand kreeg.
Eén brandende vraag, wat zonder de NAVO?
Volgens de betogers staat de NAVO voor geweld, tof idee om de boel af te breken, te doen branden, vernielingen allerhande aanrichten, de ordediensten aanvallen... of heet het dan geen geweld?
Zouden de betogers weten waar de NAVO voor staat?
.
Ongeveer 10.000 mensen betoogden vannamiddag in Straatsburg tegen de NAVO, zo heeft de plaatselijke prefectuur gemeld. Een duizendtal van hen is volgens de prefectuur "bijzonder gewelddadig". De organisatoren van de manifestatie spreken van 30.000 deelnemers.
IJzeren stavenGemaskerd en uitgerust met ijzeren staven, hebben zowat honderd Black Blocksmilitanten vernieligen aangericht en brand gesticht. Daarbij moesten een onbemande politiepost, een Ibis-hotel, een kapel, een apotheek maar ook de lege geouwen van de toeristische dienst nabij de grens en de Europabrug over de Rijn het ontgelden, zo stelden journalisten vast.Ongeveer 7.000 andere betogers uit Duitsland werden in de Duitse grensstad Kehl door de Duitse ordediensten tegengehouden, voegt de prefectuur er in een mededeling aan toe.
De meeste betogers waren dus vreedzaam bezig, een 1000-tal amokmakers die er een hobby van gemaakt hebben om elke betoging te verstoren zorgden ervoor dat het geweld de bovenhand kreeg.Eén brandende vraag, wat zonder de NAVO?
Volgens de betogers staat de NAVO voor geweld, tof idee om de boel af te breken, te doen branden, vernielingen allerhande aanrichten, de ordediensten aanvallen... of heet het dan geen geweld?
Zouden de betogers weten waar de NAVO voor staat?
.
Voor jullie
http://kni.prz.rzeszow.pl/~peu/likeu.swf
Vriendinnen en vrienden van mij, jullie mogen op de link klikken, de boodschap is voor jullie.
Vriendinnen en vrienden van mij, jullie mogen op de link klikken, de boodschap is voor jullie.
zaterdag 4 april 2009
Oude rakker
Oude rakker
Ik ben een oude rakker
Eigenlijk een oude lul
Ik ben een oude stakker
En verspreid een pak gelul
Ik ben een oude knakker
Zeg het maar : een oude vent
En wat ben ik gelukkig
Dat niemand me hier kent
Gimycko, 4 april 2009.
vrijdag 3 april 2009
James Dean
'Leef intens, sterf jong en laat een mooi lichaam achter.' En dat deed Jimmy Dean, die op 24-jarige leeftijd achter het stuur van zijn Porsche verongelukte.
James Dean Box *** (3 dvd's met biografische films, documentaires, afleveringen uit tv-series, reclamespots) Just Entertainment
James Dean (1931-1955), die voor een ontluikende jongerencultuur de pijn en de onrust van het opgroeien incarneerde, heeft in zijn korte leven maar in drie grote films gespeeld die allemaal al eerder op dvd zijn verschenen. Hoe kun je dan een nieuwe dvd met maar liefst 406 minuten meestal zeldzaam Deanmateriaal uitbrengen? Wel: door er zijn vergeten optredens in tv-reeksen bij te sleuren en er zijn reclamespotjes aan toe te voegen - inclusief de macabere curiosa, zoals dat stichtende filmpje waarin uitgerekend de beroemdste fanaat van snelle auto's voor roekeloos rijden waarschuwt.
donderdag 2 april 2009
Prachtige song
Antony Hegarty en zijn Johnsons hebben een extra concert in ons land ingepland. De tickets voor het eerste concert op 13 april in het Paleis voor Schone Kunsten waren in een mum van tijd uitverkocht. Fans die geen ticket konden bemachtigen voor die voorstelling, krijgen nu een tweede kans: op 23 maart in de Elisabethzaal in Antwerpen.
Klik vlug op de link:Transit Oostende
Ronduit geweldig nieuws: in een volgend jaar te verschijnen speelfilm over de laatste jaren van Marvin Gaye zal niemand minder dan James 'Tony Soprano' Gandolfini de rol spelen van Freddy Cousaert, de in '98 overleden West-Vlaamse concertpromotor die er begin jaren 80 in slaagde om de aan lagerwal geraakte Gaye naar Oostende te lokken.
Over die toch wel merkwaardige periode, waarin Gaye in zijn tijdelijke woonst in Moere de wereldhit 'Sexual Healing' schreef (en er nog voor hem gekookt werd door ene Arno Hintjens), draaide de Belg Richard Olivier in 1981 de uitstekende documentaire 'Transit Ostend' (bekendste scène: Gaye die zich in café Zeemansverlangen aan een spelletje vogelpik waagt).
Westvlaamse zalfjes...
...mogen niet ontbreken in je medicijnenkast.
Klik op het zalfje om te vergroten.
Abonneren op:
Posts (Atom)